Απαγόρευση καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους; Πού την είδατε;

Δημοσιεύτηκε στις 02/04/2018    

του Φραγκούλη Π. Κυλαδίτη

Και ενώ το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφαίνεται με την 704/2018 απόφασή τουότι απαγορεύεται ηχρήσηκαι του ηλεκτρονικού τσιγάρου σε όσους χώρους απαγορεύεται η χρήση του κοινού τσιγάρουκαι τωνπροϊόντων καπνού εν γένει σε δημόσιους κλειστούς χώρους, μεταφορικά μέσα κ.λπ. σύμφωνα με τον 4419/2016, έρχεται ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας να διαπιστώσει ότι η συμμόρφωση της Ελλάδας με το πλαίσιο για τους χώρους χωρίς καπνό είναι κακή. Βέβαια, εμείς το είχαμε διαπιστώσει πολύ πιο πριν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, αλλά ποιος μας άκουγε, ποιος μας έδινε σημασία. Ήδη από το 2008 υπήρχε σχετικός νόμος, ο οποίος δεν εφαρμόστηκε. Για να συνοψίσουμε όλα αυτά αρκεί να πούμε ότι η απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους πήγε και συνεχίζει να πηγαίνει περίπατο. Λίγο το "δε βαριέσαι", λίγο ο τσαμπουκάς του "ποιος είσαι εσύ ρε που ενοχλείσαι", λίγο το "κρίση περνάμε, ρε παιδιά, μη χάσουμε και τους πελάτες που έμειναν", λίγο το ρημάδι το "πολιτικό κόστος" που φοβάται η εκάστοτε εξουσία, λίγο το κέρδος των βιομηχάνων, γίνονται αιτία οι μη καπνίζοντες να βρίσκονται υπό διωγμό από όλους τους προαναφερόμενους χώρους και όσοι τολμούν να δηλώσουν την ενόχλησή τους, να υφίστανται την αποδοκιμασία των θεριακλήδων του καπνού.

Ενώ αρχικά και κύρια έπρεπε να προηγηθεί κατάλληλη εκπαίδευση της κοινωνίας για την απόκτηση αντικαπνιστικής συνείδησης,να δημιουργηθούν κρατικά προγράμματα πρόληψης, φροντίδας ή απεξάρτησης από το κάπνισμα, μακριά από επιχειρηματικές δραστηριότητες και μετά να ακολουθήσει η απαγόρευση του καπνίσματος, αυτή προηγήθηκε έχοντας στόχο εισπρακτικό και κατασταλτικό κι εκεί σταμάτησε. Έτσι η εφαρμογή της  έμεινε χωρίς αποτελέσματα. Από αυτό το σημείο αρχίζει και το μεγάλο πρόβλημα, αφού άφησε"παραθυράκια", ευνοώντας τους μεγάλους επιχειρηματίες, τα νυχτερινά κέντρα, τα μεγάλα καταστήματα εστίασης, που είχαν το χρήμα και τις υποδομές να προσαρμόσουν τους χώρους τους και για καπνίζοντες. Έτσι έμειναν οι μικροί επαγγελματίες εστίασης να σκαρφίζονται τα μύρια  όσα κόλπα,για  να αποφύγουν το βαρύ “χέρι”του νόμου.

Αν κανείς μπει σήμερα σε ένα καφενείο, μια καφετέρια, σ' ένα μπαρ, σ´ένα εστιατόριο ή μια ταβέρνα, θα το διαπιστώσει αμέσως. Η επινοητικότητα μερίδας ιδιοκτητών των χώρων εστίασης στη απόκρυψη των "πειστηρίων του εγκλήματος" -τη στάχτη και το αποτσίγαρο- σε περίπτωση εφόδου των εντεταλμένων για έλεγχο οργάνων είναι μοναδική. Τηρούν μεν την προειδοποίηση απαγόρευσης με καλοκρυμμένες, διακριτικές ταμπέλες, σε συνδυασμό με την έλλειψη σταχτοδοχείων πάνω από τα τραπέζια, που αντικαταστάθηκαν όμως από πιατάκια ή μικρά ποτηράκια. Φέρνει αγανάκτηση το πώς μια μερίδα ανθρώπων υποβιβάζουν κατάφορα τη νοημοσύνη των άλλων. Περισσότερο προκλητικοί γίνονται στην προσπάθειά τους να υποθάλψουν τους καπνίζοντες, αγνοώντας τους  πελάτες που πραγματικά πνίγονται στον καπνό. Προς αποφυγή παρεξήγησης, ας διευκρινιστεί ότι η παραπάνω αναφορά στους ιδιοκτήτες δεν είναι κανόνας. Στο χώρο υπάρχουν άτομα υποδειγματικά, με σεβασμό στον εαυτό τους και στη δουλειά που κάνουν.

Η αδράνεια των αρμόδιων οργάνων για την εφαρμογή συμβάλλει και στη διατήρηση της προβληματικής αυτής κατάστασης και στον πολλαπλασιασμό της, αφού ορισμένοι επαγγελματίες την εκλαμβάνουν σαν ευκαιρία να μαζέψουν καπνιστική πελατεία, χωρίς όμως να αντιλαμβάνονται ότι άλλη τόση μη καπνίζουσαπελατεία χάνεται οριστικά και αμετάκλητα. Σε πρόσφατη έρευνα εταιρείας δημοσκοπήσεων σχετικά με το ζήτημα του παθητικού καπνίσματος το 76,1% των ερωτηθέντων δήλωσε θυμωμένο από το γεγονός ότι η χώρα μας είναι μια από τις λίγες χώρες της ΕΕ που επιτρέπουν το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, εκθέτοντας τους πολίτες σε παθητικό κάπνισμα…

Ας έρθουμε τώρα και στον παράγοντα πολίτη-καπνιστή. Άσχετα με το αν, με το πού και από ποιους εφαρμόζεται ή όχι ο νόμος, είναι υποχρεωμένος να σεβαστεί μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων του που δεν καπνίζουν, είτε γιατί είναι παιδιά, εγκυμονούσες, αλλεργικοί, καρκινοπαθείς, ασθενείς με καρδιαγγειακά, αναπνευστικά ή όποια άλλα προβλήματα είτε γιατί επιλέγουν να μη χαλάσουν την υγεία τους από μια κακή συνήθεια του διπλανού τους. Δικαίωμα λοιπόν στο κάπνισμα, ναι. Αλλά συγχρόνως και υποχρέωση να μην μπαίνει σε κίνδυνο η ζωή εκείνου που δεν καπνίζει για οποιοδήποτε λόγο και αναγκάζεται να "αυτοεξορίζεται", να αποκλείεται από μια καπνίζουσα ομήγυρη, να αποδιώχνεται από χώρους κοινωνικής σύναξης, ψυχαγωγίας, ακόμα και από χώρους εργασιακούς (εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα αναγκάστηκαν να αλλάξουν τμήμα, γιατί δεν άντεχαν να εργάζονται σε περιβάλλον καπνιστών). Στην έρευνα που αναφέραμε παραπάνω το 83,8% των ερωτηθέντων σχετικά με το ζήτημα του παθητικού καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους, ισχυρίζονται ότι η μη συμμόρφωση με το νόμο αποτελεί μια πολιτισμική υποβάθμιση.

Σ' αυτή την περίπτωση ο αποκλεισμός μιας κοινωνικής ομάδας από το κοινωνικό σύνολο, ακόμα και ακούσια, αποτελεί έναν ιδιότυπο ρατσισμό, που αν λειτουργήσει προσθετικά, μόνο ολέθρια αποτελέσματα θα φέρει στην ήδη επιβαρυμένη αξιακά και ηθικά κοινωνία μας. Κοντολογίς, ας μην περιμένουμε τη λύση του προβλήματος -περί υπαρκτού και μάλιστα έντονου προβλήματος πρόκειται- από την εξουσία η οποία περί άλλων τυρβάζει. Ας απομονώσουμε το κερδοφόρο παιχνίδι των εταιρειών καπνού κι ας δούμε το συμφέρον μας με μπούσουλα τον αλληλοσεβασμό. Ας κρίνει μόνος του ο καθένας μας αν πρέπει ή όχι να καπνίζει. Αυτός όμως που επιλέγει τη χρήση του τσιγάρου, συμβατικού ή ηλεκτρονικού, έχει υποχρέωση να καταλάβει ότι δε ζει μόνος του· ότι τα δικαιώματά του φτάνουν μέχρις εκεί που δε θίγει τα δικαιώματα των άλλων, ότι φέρει ευθύνη απέναντι στον εαυτό του και απέναντι στους άλλους. Να καταλάβει τέλος ότι η χρήση των προϊόντων καπνού δεν είναι θέμα κοινωνικών μειοψηφιών ή πλειοψηφιών, δίκιου ή άδικου, δεν είναι θέμα επικράτησης του ισχυρότερου ούτε και ισχυρογνωμοσύνης κατά το "άστε ντούα"(“Έτσι θέλω”)όπως συνήθιζε να λέει ο ισχυρογνώμων πολιτικός και 8 φορές πρωθυπουργός του 19ου αιώνα Δημήτρης Βούλγαρης.-

Φραγκούλης Π. Κυλαδίτης

TAGS

Κατασκευή ιστοσελίδων : webpromotion | sitemap