popup_image

Αν οι σχέσεις είναι ματς, ας είναι έστω φιλικό

Δημοσιεύτηκε στις 10/02/2019    

της Μαρίας Παππά

Σήμερα δε θα μιλήσω φιλολογικά. Θα επιχειρήσω να μιλήσω ποδοσφαιρικά, προχωρώντας σε μια αναλογία ποδοσφαίρου - ανθρωπίνων σχέσεων. Θα μιλήσω για την ώρα που δυο άνθρωποι αποφασίζουν μα συνάψουν μία σχέση ή αλλιώς ο διαιτητής να σφυρίξει την έναρξη στη σέντρα. Τίμια, ωραία και καθαρά ξεκινούν με το κλασικό σύστημα 4-4-2, ανταλλάσσοντας πάσες με πολλά, πάρα πολλά μηνύματα, τηλεφωνήματα, προτάσεις για συναντήσεις και χίλια δύο. Ένα παιχνίδι ενθουσιασμού και με πρόθεση να ανοίξει το σκορ. Κάπου εκεί, στη διάρκεια του αγώνα, η μία πλευρά ή και οι δύο επιδιώκουν να κερδίσουν τη μπάλα και γυρίζουν το παιχνίδι με σύστημα 3-5-2, κάνοντας την εμφανισή τους οι πρώτες πιέσεις, οι πρώτες ζήλιες, οι πρώτες κατασκοπικές ενέργειες στο κινητό, στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης και οι πρώτες επικές ατάκες του στυλ «με ποιον/α μιλάς», «ποιος/ή ποια σου έστειλε, σου τηλεφώνησε, σου έκανε like;», «καλά είναι με τα φιλαράκια», «πάλι θα βγεις;» και πάει λέγοντας... και καθώς αυξάνονται η διάθεση για κατοχή, σκληραίνει η διεκδίκηση και ως φυσικό επακόλουθο ο κίνδυνος για φάουλ είναι υψηλός. Κι εκεί αρχίζουν οι πρώτες κίτρινες κάρτες, με προειδοποιήσεις και απειλές. Και στο σημείο αυτό αρχίζει και η κούραση.
Έτσι, ο αγώνας αλλάζει σε αμυντικό με σύστημα πλέον το 5-3-2. Και τότε χάνεται η επικοινωνία, εμφανίζεται η εσωστρέφεια, η άμυνα δυναμώνει και τι πιο αναμενόμενο από τις κόκκινες. Καβγάδες, παροδικοί χωρισμοί και οι δυο ομάδες ανασυντάσσονται πριν τη λήξη μήπως και κερδίσουν τη μάχη. Εκεί γίνονται λάθη, σπασμωδικές κινήσεις και τελικά παρατηρείται αλλοίωση της ομάδας.
Η φάση αυτή δε γίνεται να κρατήσει πολύ, έρχεται η μοιραία έκρηξη και ο διαιτητής, αναγκάζεται να σφυρίξει τη λήξη του αγώνα, έχοντας πλέον εξαντλήσει όλες τις δυνατές καθυστερήσεις.

Τελικά όμως ποιος κέρδισε;
Η απάντηση είναι περίπλοκη. Και καθώς οι σχέσεις δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας θα έπρεπε η ομάδα στη σχέση να είναι μία, αφού χρειάζονται και οι δύο πλευρές, χρειάζεται κέντρο και χώρος και για τους δύο. Έτσι λοιπόν, σημαντικό δεν είναι ποιος θα έχει το πάνω χέρι, ούτε χρειάζεται η εξιδανίκευση και η εθελοτυφλία, ιδίως στην αρχή. Οι άνθρωποι δεν προσαρμόζονται στα μέτρα μας. Δέχεσαι ή όχι τον άλλο όπως είναι, διαφορετικά η καταστροφή θα είναι αργά ή γρήγορα η κατάληξη.
Τέλος, στη σχέση δεν έχει σημασία ποιος θα κερδίσει, γιατί στην περίπτωση αυτή κερδίζουν ή χάνουν και οι δύο.
Για όλα τα παραπάνω, λοιπόν, κι αν όντως σε έναν βάθμο οι σχέσεις ίσως μοιάζουν με αγώνα ποδοσφαίρου, ας είναι τουλάχιστον ένα φιλικό ματς, όπου ο στόχος θα είναι η συνεξέλιξη!

TAGS