popup_image

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗ

Δημοσιεύτηκε στις 24/02/2020    

Γράφει η Ανθίππη Ζαννάρα

«Πολυαγαπημένη μας μητέρα  Βασιλική ,

Ο χρόνος –παρ ότι μακρύς- κύλησε σα νερό ανάμεσά μας και τώρα που έφυγες μεσημέρι Σαββάτου στις 15 Φεβρουαρίου 2020, σαν βροχή έρχονται μέσα μου οι εικόνες, οι χαρούμενες και δύσκολες στιγμές, οι εξάρσεις και οι μεταμέλειες, οι σκέψεις και η γλυκύτητα της μάνας που τόσα χρόνια μας σφιχταγκάλιαζε δυνατά ,κάνοντάς μας να νοιώθουμε ακόμη ενήλικες-παιδιά!

Μονάκριβη μου μητέρα ,εδώ στο Εκκλησάκι του Αγίου Βλάσση που τόσο αγαπούσες , ξεκίνησε το πιο μεγάλο κεφάλαιο της διαδρομής της ζωής όλων μας , ως οικογένεια.

Έφτασες στο νησί της Χίου ,εκκινώντας από τη Κερασέα της Αρκαδίας και  μέσα από το διάπλου του Ατλαντικού στην Αμερική ,σαν μια από τις «νύφες» που υμνεί στην ομώνυμη ταινία του ο Παντελής Βούλγαρης, επέστρεψες ξανά στη πατρίδα, στο νησί μας. Μια φωτογραφία σου με τα απαράμιλλα γαλανά μάτια σου –που μαγνήτιζαν τους πάντες ακόμη και στα ενενήντα σου- ήταν παραπάνω από αρκετή για να σπεύσει ο πατέρας μας Μιλτιάδης Ζαννάρας «καλός και αγαθός» Χιώτης της Αμερικής στο χωριό σου τη Κερασέα και να σε ζητήσει σε γάμο από τους γονιούς σου! Στη δεκαετία του 1950. Εκεί στην Πενσυλβανία της Αμερικής , εμείς τα παιδιά σας είδαμε το πρώτο φώς, κάναμε τα πρωτα μωρουδιακά βήματα κι όταν σύντομα οι κλιματικές συνθήκες επιβάρυναν την υγεία σου , ο πατέρας μας Μιλτιάδης αγόρασε για την εγκατάστασή μας στο νησί του , το περιβόλι μας στο Χαλκοπαγά Αγίου Βλασίου για να ξεκινήσουμε τη ζωή μας   στη Χίο και με εκείνον να εξακολουθεί να δουλεύει σκληρά στην Αμερική μόνος, συντροφιά με τη συναίσθηση του καθήκοντος και της ευθύνης για την οικογένειά μας , με ευθύνη που σήμερα δυστυχώς είναι αναζητητέα! Στα χρόνια που ήλθαμε στο νησί ,περί το 1961-62 υπήρχαν φτώχεια και δυσκολίες .Εκείνη την εποχή ναυτοσύνη και μετανάστευση σήμαινε ότι οι άνθρωποι χωρίζονταν μεταξύ τους μέχρι και 2-3 χρόνια μέχρι να συναντηθούν , να τα φέρει ο καιρός βολικά να έλθει  ο πατέρας μας στη πατρίδα και στο σπιτικό μας!

Ακριβή μας μητέρα όλα αυτά τα αντιπαρήλθες με επιτυχία σε κάθε δύσκολη περίσταση αλλά και  με ατέλειωτη μοναξιά κι όλα αυτά χάρη στη δύναμη του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς σου. Και πόσο ωραία γυναικεία φιγούρα υπήρξες! Θυμάμαι παιδί στο σχολείο ,πόσο μαγεύονταν όλοι από την αύρα σου, μια καλλονή πράγματι που έφερνε με την κομψότητα και την ομορφιά της ένα κοσμοπολιτισμό στις γειτονιές του Κάμπου και του συνοικισμού του Βαρβασίου. Αντηχούν ακόμη στα αυτιά μου ,οι φωνές των συμμαθητών μας στους γονείς τους «πάμε στης Αμερικάνας να παίξουμε με τα παιδιά της στο κτήμα».!

Αγαπημένη μου μητέρα σ όλα αυτά χρόνια στη Χίο-το νησί μας που τόσο αγάπησες- ποτέ δεν λησμόνησες την Πελοπόννησο που γεννήθηκες, τα βουνά, τις κερασιές και το χωριό σου, τους γονιούς σου και παππούδες μας Γιάννη και Χρυσούλα ,τα αδέλφια σου ,τα ανίψια σου και ξαδέλφια σου, τους ήρωες σου της Επανάστασης του ’21 μα και τα τραύματα της Γερμανικής Κατοχής και της εμφύλιας περιόδου στο τόπο σου. Με πόνο μέχρι που έφυγες έλεγες συχνά «είμαι παιδί της Κατοχής, οι Γερμανοί κάψανε το σχολείο μας και δεν μπόρεσα να σπουδάσω»  γεγονότα που οδηγώντας σε βίαια εκτός εκπαίδευσης, περιόρισαν τους ορίζοντες του μέλλοντός σου ,αφήνοντάς σου τον καημό που ποτέ δεν αποδέχθηκες.

Λένε ακριβή μου μητέρα πως το μεγαλύτερο σχολειό το μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο είναι η ίδια η ζωή ,που τόσο καλά κουμαντάριζες! Στάθηκες αληθινή καπετάνισσα κι ας μη γνώριζες από  ναυτοσύνη, αγάπησες τη θάλασσα και τη ζωή και αυτά ήταν τα όπλα σου στο ταξίδι σου στη ζωή. Στάθηκες άξια μάνα με αυστηρή παιδαγωγική , μας έμαθες να αγαπάμε τα γράμματα, το νοικοκυριό, τη γη, τη δουλειά, το περιβόλι μας. Ακόμη και σήμερα πόσο δύσκολο είναι για μια γυναίκα να αγωνίζεται στο κοινωνικό στίβο, χωρίς την ομπρέλα του άνδρα, του συζύγου, του αδελφού , πόσο μάλλον στα χρόνια που πάλευες εσύ! Ο πατέρας μας Μιλτιάδης παλιός καλός Χιώτης γενναιόδωρος και δοτικός, αφιέρωσε τη ζωή του στη δουλειά για εμάς τα παιδία του και τη σύζυγό του μητέρα μας. Σ εκείνα τα δύσκολα χρόνια που κυλούσαν άστοργα για τα ζευγάρια, εσύ κράτησες την οικογένεια και τη περιουσία μας με νύχια και δόντια-ακόμη θυμάμαι κάποια ασφαλιστικά μέτρα- μας ανάθρεψες αυστηρά χωρίς χατίρια  και καμώματα ,με συνέπεια ώστε να περάσουμε στις πανεπιστημιακές μας σπουδές και τα τρία παιδιά σε μια εποχή, που δεν ήταν αυτονόητο. Ήσουν  αγαπημένη μας μητέρα, γυναίκα δυναμική  , προσωπικότητα επιβλητική και δεν αποφύγαμε ως έφηβοι και νέοι τις δύσκολες αντιπαραθέσεις , όταν και μείς καθένας μας χωριστά αναζητούσαμε το δικό μας πρόσωπο στη ζωή. Όμως ο κλασικισμός στην ανατροφή μας οδηγούσε πάντα στις αξίες που μας δίδαξες και σε μονοπάτια δημιουργικά και ασφαλή.

Αγωνίστρια, δεν κάμφθηκες στο φρόνημα και στο όνειρο για ζωή, μήτε όταν ο καρκίνος, σου κτύπησε τη πόρτα το 2005 και διήλθαμε δύσκολες ώρες στον Άγιο Σάββα, στο Νίμιτς, στο Γεννηματα ,στο Σκυλίτσειο , ήσουν πάντα έτοιμη να πολεμήσεις με τη πίστη στη Παναγία και στο Θεό , με τη δίψα για τη ζωή. Αγαπημένη μας μητέρα! ευτύχησες να φύγεις πλήρης ημερών, να αποκτήσεις παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα να μοιρασθείς τις φροντίδες των παιδιών σου, συνεπικουρούμενα από τις νύφες της οικογένειας τη Πόλυ και τη Νίνα και από τον πατέρα της κόρης μου, Στέλιο στις κυριακάτικες βόλτες στη Κώμη και στη Καλαμωτή μα και να δεχθείς μια ιδιαίτερη αφοσίωση της Πόλυς, στη πρόσφατη περιπέτεια υγείας σου ,που ξεκίνησε το Νοέμβρη του 2019 και μείναμε μαζί σου ως την τελευταία ανάσα σου.

Ακριβή μας και  Αγαπημένη μητέρα,

σ αυτό το μεγάλο ταξίδι της ζωής σου είμαστε μαζί σου και σ αποχαιρετούμε με αγάπη και πόνο στο εκκλησάκι του Αγίου Βλάσση, τυλιγμένοι με τις αναμνήσεις από τα παιδικά μας παιχνίδια στον αυλόγυρό του, τότε που περνούσε το στρατάκι του περιβολιού ο Επιτάφιος, -που πρώτα μας έβαζες επιμελώς να ασπρίσουμε- για να βαδίσουν το βράδυ εν πομπή της Μεγάλης Παρασκευής, ο Εσταυρωμένος Κύριος και οι πιστοί , αναμεσίς από τους λεμονανθούς που ευωδίαζαν, τις ψαλμωδίες  που ακούγονταν  και την αγάπη που ήταν διάχυτη στη μυρωδιά του περιβολιού.

Πολυαγαπημένη μας μητέρα σ αυτό σου το ταξίδι εύχομαι να’ναι μαζί σου η Παναγιά η Πορταϊτισσα  που τόσο αγαπούσες –και που εν ζωή νέα γυναίκα, μητέρα και πιστή «ασήμωσες» και αφιέρωσες την εικόνα της, εδώ στην εκκλησία του Αγίου Βλάσση- να σε περάσει η Παναγιά  ειρηνικά και γαλήνια στον ουρανό των ψυχών και στο Παράδεισο της γειτονιάς των Αγγέλων.

Μανούλα μας, όσο ζούμε  θα σ αγαπάμε  και θ αναζητούμε το βλέμμα σου κι ας είναι αιωνία η μνήμη σου.»

 

 

 

TAGS