popup_image

Η αγάπη

Δημοσιεύτηκε στις 07/01/2019    

του Θανάση Γεωργούλη

Χίος: Δεκέμβριος 2018

Πριν λίγες μέρες έγραψα και δημοσίευσα στον τοπικό τύπο της Χίου, την ιστορία του θνητού Πόρου και της αθάνατης θεάς της φτώχειας της Πενίας, που απ’ αυτούς γεννήθηκε ο Έρωτας, έτσι όπως μας διηγείται ο Σωκράτης στο Συμπόσιο του Πλάτωνα.

Είναι φανερό ότι τα πρόσωπα αυτής της ιστορίας είναι βέβαια συμβολικά, έτσι ώστε μαζί με την πλοκή του μύθου να εξασφαλίζεται η αποκωδικοποίηση του εσωτερικού περιεχομένου της περιγραφής που διερευνάται κάθε φορά και που στην προκειμένη περίπτωση ήταν και είναι ο Έρωτας.

Μάλιστα ο Πλάτωνας μας επιβεβαιώνει ότι αυτός ακριβώς είναι ο στόχος του, παρουσιάζοντας μέσα στο «Συμπόσιο» κάποιες απόψεις περί έρωτος που φτάνουν τα όρια της γελοιότητας, με σκοπό, πιστεύω, να αναδειχθεί ακόμα περισσότερο η κυρίαρχη και η λογικά ορθή άποψη του Σωκράτη.

Οι Έλληνες φιλόσοφοι όπως ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας έχουν κοπιάσει πολύ για να μας αφήσουν τα ίχνη που οδηγούν αρχικά προς τον εσωτερικό μας κόσμο, δηλαδή τον κόσμο των αισθημάτων και των αισθήσεων και με αυτή την γνώση του εαυτού μας να βγούμε στον έξω κόσμο.

Ο DanielGolemanστο βιβλίο του «Η συναισθηματική νοημοσύνη», έχοντας πάρει μαθήματα Ελληνικής φιλοσοφίας, υποστηρίζει ότι το πιο σημαντικό είναι το να μπορείς να ονομάσεις τα αισθήματά σου.

Αν δεν γνωρίζεις τις σωστές λέξεις, δεν μπορείς να σκεφτείς σωστά διότι η ανθρώπινη σκέψη δεν είναι τίποτα άλλο από το κτίσιμο των λέξεων.

Η σκέψη κτίζεται λέξη – λέξη, έτσι αν μπερδεύεις την αγάπη με τον έρωτα ή την μέρα με την νύχτα, τότε το κάνεις από άγνοια ή επειδή θέλεις σκόπιμα να συσκοτίσεις τον κόσμο και να τον οδηγήσεις αλλού.

Έτσι όταν διαβάζεις στα λεξικά άλλων γλωσσών ότι «έρωτας σημαίνει love ή amour δεν είναι ένα απλό και αθώο λάθος. Όταν ο Μπαμπινιώτης στο ετυμολογικό λεξικό γράφει ότι Έρωτας σημαίνει αγάπη ή πόθος, ευθυγραμμίζεται με τους ξένους.

Όταν συγκρούονται πολιτισμοί και θρησκείες δεν δολοφονούνται μόνο άνθρωποι αλλά θεοί και δαίμονες.

Αυτό έχει συμβεί με τον γιό του Πόρου και της Πενίας, τον Έρωτα, εκείνον τον ξεβράκωτο δαίμονα δηλαδή που είναι πάντα στην γύρα, στο ψάξιμο και την αναζήτηση αμφισβητώντας το πίστευε και μη ερεύνα.

Εκείνον που επειδή ακριβώς δεν έχει και δεν γνωρίζει αναρωτιέται, ψάχνει και βρίσκει τα πράγματα και τις απαντήσεις, και τα φέρνει από την μη – ύπαρξη στην ύπαρξη.

Κανείς δεν ψάχνει για κάτι που ήδη το κατέχει.

Η αίσθηση της Πενίας σε κινητοποιεί και οι ικανότητες του Πόρου σε ολοκληρώνουν για να επιτελέσεις το έργο της αναζήτησης και της συνειδητοποίησης.

Όταν ένα παιδί γεννηθεί ή ένα έργο τέχνης ολοκληρωθεί, όταν μια επιστημονική ανακάλυψη γίνει μέρος του συνειδητού μας κόσμου, δηλαδή δημιουργηθεί και έρθει από την μη ύπαρξη στην ύπαρξη μέσω της ερωτικής διαδικασίας τότε για να επιβιώσει και να συντηρηθεί χρειάζεται αγάπη.

Η αγάπη από την φύση της είναι συντηρητική από την άποψη ότι προστατεύει και συντηρεί εκείνο που ήδη υπάρχει. Αυτός είναι και ο ρόλος της.

Το να λες ότι έρωτας σημαίνει αγάπη, loveή amourπροσδίδεις στον έρωτα χαρακτηριστικά που δεν έχει και πάνω απ’ όλα του στερείς το δαιμονικό του στοιχείο που του επιτρέπει να καταδύεται στην μη ύπαρξη, δηλαδή να ψάχνει και να βρίσκει αυτό που δεν έχει υπάρξει ακόμα!

Από την άλλη πλευρά όταν μπερδεύεις τον Έρωτα με την αγάπη, δυσκολεύεις το έργο και της αγάπης, το οποίο είναι επίσης θεάρεστο και το κάνεις να φαίνεται αντιφατικό όχι γιατί είναι αντιφατικό, αλλά γιατί το βάζεις να συγκρουστεί με τον ερωτισμό σου, ξεπερνώντας τα όρια του  μπερδεύοντας δυο λέξεις και δυο έννοιες που χαρακτηρίζουν δυο διαφορετικές καταστάσεις του εαυτού.

Έτσι ότανπ.χ.  γίνουν όλες οι ερωτήσεις και δοθούν όλες οι απαντήσεις μεταξύ δυο ερωτευμένων ανθρώπων νοιώθουν ότι έχει επέλθει το τέλος, με την απομυθοποίηση και αυτό το ονομάζουν τέλος της αγάπης, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που ένοιωθαν όλο αυτόν τον καιρό απλώς δεν ήταν αγάπη, ήταν έρωτας.

Οι άνθρωποι που μπερδεύουν, συνήθως για θρησκευτικούς λόγους, την αγάπη με τον έρωτα και τον έρωτα με την αγάπη, δεν μπορούν ούτε να αγαπήσουν ούτε να ερωτευθούν αληθινά. Νιώθουν τύψεις και έχουν την αίσθηση ότι κάτι δεν κάνουν καλά.

Από ψυχοκοινωνιολογική άποψη και αφού κάποιος συνειδητοποιήσει πρώτα τι είναι έρωτας και τι είναι αγάπη, πρέπει να αναζητήσει μόνος του το μέτρο και την αρμονική συνύπαρξη αυτών των δυο στοιχείων του εαυτού του που συμμετέχουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Αυτό δεν είναι τόσο εύκολο πάντα, διότι η αγάπη από την πλευρά της θεωρεί ότι το να αναζητάς ανύπαρκτα πράγματα είναι τουλάχιστον χάσιμο χρόνου, παράλογο και επικίνδυνο και ξεχνάει «σκόπιμα» ότι τα αξιαγάπητά της αντικείμενα προήλθαν από την μη-ύπαρξη στην ύπαρξη με την βοήθεια του έρωτα. Έτσι, η αντίφαση είναι φαινομενική-τεχνητή, όχι πραγματική.

Γι’ αυτό μερικές φορές η αγάπη, ενώ επικαλείται την λογική, παραλογίζεται ενώ ο έρωτας που επικαλείται την λογική, δεν είναι έρωτας…

TAGS