Όταν η Χίος συνάντησε την τέχνη του Κλασικού Χορού... μια ιστορία ζωής και προσφοράς

Δημοσιεύτηκε στις 29/04/2018    

 

Αναμφίβολα πολλά πράγματα θα μπορούσαν να ειπωθούν με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Χορού. Αξίζει όμως να στρέψουμε το βλέμμα και την προσοχή στον τόπο μας. Στο νησί μας. Να δούμε πόσο μας αγγίζει η μέρα αυτή και τι έχουμε να πούμε. Στο σημείο αυτό νομίζω πως αξίζει μια αναδρομή στην πορεία του κλασικού χορού στη Χίο από τη γέννηση και τη θεμελίωση του μέχρι σήμερα.
Και εκεί έρχεται μια παρουσία στην οποία αντικειμενικά και ομόφωνα θα μπορούσε να αποδοθεί ο τίτλος της Θεμελιώτριας του Κλασικού Χορού στο νησί. Ο λόγος ασφαλώς για τη διακεκριμένη χοροδιδάσκαλο, Λία Δημητροπούλου.
Μας συστήθηκε το 1986, όταν ήρθε στη Χίο και ίδρυσε την πρώτη Σχολή Κλασικού και Σύγχρονου χορού στο νησί. Μεγαλωμένη στην Αθήνα με έμφυτο ταλέντο στο χορό και σημαντικές σπουδές, ήδη από τα πρώτα της βήματα έδειξε πως η παρουσία της θα ξεχώριζε. Και ξεχώρισε. Ξεχώρισε όμως όχι μόνο ατομικά. Ξεχώρισε συλλογικά. Γιατί, δεν πέτυχε μόνο το να καταστήσει το όνομά της γνωστό, αλλά κυρίως κατάφερε να εμφυσήσει την αγάπη της για το χορό σε αμέτρητους ανθρώπους.
Το βιογραφικό της είναι τόσο πλούσιο που με την πρώτη ματιά εντυπωσιάζει. Και ο καθένας ίσως εστιάσει σε διαφορετικά σημεία του. Κάποιος στη Σχολή της Γρηγοριάδου, όπου μαθήτευσε, άλλος στους δασκάλους της, κάποιος τρίτος στα διπλώματα και την αναγνώριση από το Υπουργείο πολιτισμού ή στις συνεργασιές της.
Προσωπικά όμως, θα εστιάσω αλλού. Θα εστιάσω στο γεγονός της διδακτικής της προσφοράς. Προσφοράς κουλτούρας, πολιτισμού και πάνω από όλα αγάπης για την τέχνη. Πάνω σε αυτές τις γερές βάσεις εδώ και 32 χρόνια η Λία Δημητροπούλου παράγει πολιτισμό και παιδεία στον τόπο μας. Καλλιεργεί πέρα από επαγγελματίες χορευτές και δασκάλους, την αισθητική και όμορφα πρότυπα, καλλιεργεί χαρακτήρες και το κυριότερο καλλιεργεί την αγάπη για την τεχνη στις καρδιές των μαθητών της.
Σήμερα, η ίδια πάντα χαμογελαστή και γεμάτη από τόσο πολλές όμορφες εμπειρίες και στιγμές, έπειτα από τόσα βραβεία και διακρίσεις για τη Σχολή της, παραμένει πρωτοπόρα και εξακολουθεί να προσφέρει άοκνα διαδάσκοντας και μεταλαμπαδεύοντας τη γνώση για την τέχνη του χορού. Πλέον όμως, κοντά της στέκεται και η εξέλιξή της, η πολύτιμη Πολυάννα της, η κόρη της που ούσα και η ίδια χορεύτρια, χορογράφος και δασκάλα χορού διαγράφουν από κοινού τη δική τους πορεία δημιουργίας και συνεξέλιξης με κοινό παρονομαστή την αγάπη και την προσφορά.
Για όλα αυτά λοιπόν και ακόμη περισσότερα, επάξια η Παγκόσμια Ημέρα Χορού, αποτελεί μια τόσο όμορφη ευκαιρία να αφιερωθούν λίγες λέξεις σε μια τόσο μεγάλη εκπρόσωπο του κλασικού χορού για τον τόπο μας, για τη Δασκάλα που τον θεμελίωσε!
Ως κατακλείδα, αξίζει να θυμηθούμε τα λόγια της Αμερικανίδας χορογράφου, Μάρθας Γκράχαμ πως «Ο χορός είναι η κρυμμένη γλώσσα της ψυχής» κι ας αναλογιστούμε την αξία του. Κι όταν το αντιληφθούμε τότε είναι που θα νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τους μέντορες εκείνους που καταφέρνουν να διδάξουν τη γλώσσα αυτή και όπως η κ. Δημητροπούλου να μεταδώσουν το αληθινό και άφθαρτο μήνυμά της.

 

TAGS